Τ Ο Β Ο Υ Ν Ο
Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα, όταν σε κάποια Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Ν. Σμύρνης, στο Αναλόγιο, γνώρισα έναν πάρα πολύ περίεργο άνθρωπο!
Είχε τότε μακριά μαλλιά, τα οποία είχε δέσει σε κοτσίδα, κάτι ασυνήθιστο για άνδρα της ηλικίας του και μάλιστα εκκλησιαζόμενο.
Και το περίεργο ήταν πως συνόδευε τον ψάλτη του Ναού κάνοντας δεύτερη φωνή. Όταν τελείωσε η Ακολουθία ο κυρ-Γιώργος ο ψάλτης μας σύστησε.
Ήταν ο Γιάννης Αραμπατζής!
Φαίνεται ότι διέκρινε ζωγραφισμένη την απορία στο πρόσωπό μου και είπε: "Δεν γνωρίζω βυζαντινή μουσική, μουσικός είμαι στο επάγγελμα".
Από τότε τον συναντούσα συχνά. Μαζί του σχεδόν πάντα συζητούσα εδάφια της Αγίας Γραφής.
Δεν σας κρύβω ότι με εξέπληττε κάθε φορά με τις ευαγγελικές γνώσεις του. Ωστόσο δεν είχαμε ιδιαίτερη φιλική σχέση.
Συναντιόμαστε μόνο μετά τις ακολουθίες στον Ιερό Ναό. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
"Το ένιωθε το σκόρπισμα του εαυτού του κάθε βράδυ μέσα σε τόσο κόσμο. Το πρωί στο Υπουργείο τον πλάκωνε η ρουτίνα, δεν τον ενδιέφερε πλέον η δουλειά του, είχε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Έλεγε πως κάνει υπομονή να σιγουρέψει το μέλλον και μετά λογάριαζε να παραιτηθεί. Είχε πάντα την αίσθηση πως δεν ανήκει εκεί, πως όλα αυτά μοιάζουν με όνειρο, πολλές φορές ξυπνούσε ανήσυχος μέσα στην νύχτα από έναν ακαθόριστο εφιάλτη, κοιμόταν ελάχιστα. Όλα τα θέματα παρέμεναν το ίδιο άλυτα, ήξερε πως κάποτε έπρεπε να τα αντιμετωπίσει, να σταματήσει να κρύβεται, να μην τα απωθεί. Αλλιώς είχε ξεκινήσει, κάποτε φιλοδοξούσε να αφιερωθεί στον συνάνθρωπο, κατά βάθος ήξερε πως η ζωή είναι αλλού, δεν γνώριζε που όμως..."
Δεν ήθελα να εξαπατηθώ γιά μία ακόμη φορά στη ζωή μου. Παρ’ όλα τα θαμαστά γεγονότα που είχα δει από τον π. Παΐσιο…. Τον αμφισβητούσα. Δεν πίστευα τις εξηγήσεις που έδινε. Μπορεί αυτός να το βλέπει έτσι, η πραγματικότητα όμως να τον ξεπερνά. Μπορεί να κατέχει ένα τμήμα της αλήθειας, μπορεί κάποια άλλα τμήματα της αλήθειας να υπάρχουν και σ’ άλλα συστήματα σκέψης και σε άλλες θρησκείες.